Chlodio, zoon van N.N. en N.N.
Hij trouwde met N.N.
Uit dit huwelijk:

Chlodio Salische Frank (ca. 0390 - ca. 0447), semi mytisch figuur, wordt in sommige bronnen wel als werkelijk genoemd. De eerst bekende koning van de Salische Franken, Chlodio (gestorven 460), maakte zich ca. 430 meester van Doornik en Kamerijk. Childerik, waarschijnlijk zijn zoon (note (gb): onjuist, is kleinzoon), trad meestal nog op als bondgenoot van de overgebleven Gallo-Romeinse gezagdragers in Gallië.
Childerik's zoon Chlodovech (ca. 481-511) werd de stichter van het uitgebreide Frankische Rijk.
Bron: Encarta(R) 98 Encyclopedie Winkler Prins Editie.

0406, Traditionele datum van de grote Germaanse inval in Gallië. Waarschijnlijk is dit geleidelijk gebeurd. Na deze datum is in ieder geval het Romeinse gezag in de Nederlanden verdwenen (Toxandrie en Belgie).
Bron: Geschiedenis van de Lage Landen in jaartallen, door: H. Jansen.

0446 de Romeinse legeraanvoerder Flavius Aetius verslaat de Frankische koning Clodio ergens in Noord Frankrijk. Deze woont dan al in de buurt van Doornik en Kamerijk.
Bron: Geschiedenis der lage landen in jaartallen, door: H. Jansen.

Merovech, zoon van Chlodio en N.N.
Beroep: Koning van de Salische Franken.
Hij trouwde met N.N.
Uit dit huwelijk:

- 0451 Merovech, de jonge Salische koning, strijd samen met Gundebaud, de aanvoerder van de Ripuarische Franken en een groot Germaans leger samen met het Romeinse leger onder aanvoering van de grote veldheer Flavius Aetius tegen de Hunnen op de Catalaunische velden. De Hunnen worden tot staan gebracht en terug gedrongen. Er wordt vermeld dat een groot Frankisch aanvoerder van koninklijke bloede tijdens deze strijd sterft. Waarschijnlijk Gundebaud, zodat hier een reden aanwezig kan zijn dat de Salische Franken hier een stevig fundament leggen voor hun Merovingse dynastie.
Bron: De Hunnen, door H. Schreiber.

Childerik I, zoon van Merovech en N.N.
Beroep: Koning der Franken, Foederatus.
Hij trouwde in 465 met Basina van Thuringen.
Uit dit huwelijk:

Childerik I koning der Franken, was hoofd van het deel van de Salische Franken dat rondom de Gallo-Romeinse civitas Doornik was gevestigd. Tot aan zijn dood bleef hij een foederatus in dienst van Rome. Zijn zoon Chlodovech I volgde hem op. Childeriks graf werd in 1653 te Doornik ontdekt. Het bevatte interessante kunstschatten uit de Merovingische tijd, die gedeeltelijk bewaard zijn gebleven (Bibliothèque Nationale, Parijs) en het mogelijk maakten gelijksoortige vondsten te dateren.
Bron: Encarta(R) 98 Encyclopedie Winkler Prins Editie.

Op grond van een bondgenootschap met de Romeinen had Childerik zijn hof en hofhouding in Doornik. In naam van Rome, maar in feite reeds voor zichzelf verdedigde hij zijn gebied en tevens het laatste Romeinse bastion in Noordwest-Gallie tegen de andere Germanen. Onder druk van binnenlandse politieke tegenstanders moet Childerik naar Thuringen vluchten. Negen jaar later kan hij weer terugkeren. In Thuringen ontmoet hij zijn vrouw Basina.
Bron: De Germanen, door E.F. Jung.

481 Childerik, een koning der Salische Franken uit het geslacht der Merovingen, sterft in zijn residentie Doornik.
Bron: Geschiedenis der Lage Landen, door H. Jansen.

Chlodovech I alias Clovis I "the Reparian", (466-511), koning der Franken, volgde ca. 481 zijn vader Childerik op als gouwkoning der Salische Franken. Vanuit Doornik drong hij door naar het bekken van Parijs, dankzij de zege die hij in 486 te Soissons behaalde op Syagrius, de laatste Romeinse veldheer in Gallië. Hij koos Reims als residentie en vergrootte tot ca. 493 zijn gebied door de onderwerping van alle Salische volken. Om deze machtsuitbreiding te bestendigen trad hij toe tot een verbond dat de Ostrogotische koning Theodorik de Grote tot stand had gebracht tussen de verschillende in het westelijk deel van het Romeinse Rijk gevestigde Germaanse koninkrijken. Hierdoor beschermde Chlodovech de zuidgrens van zijn rijk tegenover twee Ariaanse rijken, dat van de Visigoten, gevestigd in Zuidwest-Gallië, en dat van de Bourgondiërs, die zich in de streek van Saône en Rhône hadden gevestigd, zodat hij al zijn krachten kon aanwenden tegen de bedreiging van de Alamannen in het oosten. In het kader van de toenaderingspolitiek t.o.v. de Germaanse rijken in Midden- en Zuid-Gallië huwde Chlodovech in 492 of 493 de katholieke nicht van de Bourgondische koning Gundobald, Chlotilde. In 496 of 497 versloeg hij de Alamannen te Zülpich bij Keulen. Met deze gebeurtenis brengt een overlevering de bekering van Chlodovech tot het christendom in verband. Zeer waarschijnlijk op kerstdag 498 (of 499) liet hij zich te Reims dopen, wat hem de sympathie van de bisschoppen en de Gallo-Romeinse bevolking van Zuid-Gallië verzekerde, toen hij eraan dacht de Loire te overschrijden om het Ariaanse rijk van de Visigoten te veroveren, nu de bedreiging uit het oosten was opgeheven. Ondanks de bemiddelingspogingen van Theodorik rukte Chlodovech in de lente van 507 op, versloeg de Visigotische koning Alarik II, en bereikte Bordeaux. Onder de indruk van deze overwinning sloten de Bourgondiërs zich thans bij de Franken aan. De Visigotische hoofdstad Toulouse werd door de Franken ingenomen (508). Chlodovech trok naar het noorden terug en verlegde zijn hoofdstad van Reims naar Parijs, dat thans het centrum was van een uitgestrekt gebied dat Chlodovech als zijn persoonlijk bezit beschouwde. Met de onderwerping van de Oost-Franken aan de middenloop van Maas en Rijn (509) beëindigde hij zijn roemrijke regering. Na zijn vroegtijdige dood (511) werd het rijk als een erfdeel onder zijn zonen verdeeld. De bekering van Chlodovech tot het christendom is een van de belangrijkste feiten uit de algemene geschiedenis van de middeleeuwen. Hierdoor overbrugde hij de tegenstelling tussen de heidense Franken en de christelijke Gallo-Romeinen en verzekerde hij de toekomst en het behoud van zijn veroveringen.
Bron: Encarta® 98 Encyclopedie Winkler Prins Editie.

Childebert I, zoon van Chlodovech I en Chlotilde van Bourgondie.
Beroep: Koning van Keulen en West-Francie.
Hij trouwde met N.N.
Uit dit huwelijk:

Childebert I (overleden in 558), koning der Franken, zoon van Chlodovech I, kreeg na de dood van zijn vader in 511 waarbij het rijk verdeeld werd, Parijs en West-Frankenland van de Somme tot de Loire. Ondanks de felle broedertwisten tussen de zonen van Chlodovech overwon Childebert samen met zijn broeders in 523 de Bourgondische koning Sigismond. Hij voerde een onbesliste strijd tegen de Visigoten in 531 en 542. Childebert is de stichter van de beroemde abdij van Saint-Germain-des-Prés.
Bron: Encarta® 98, Encyclopedie Winkler Prins Editie.

Siegbert werd vermoord door zijn eigen zoon Cloderic op bevel van Clovis 1.
Clovis liet Sigebert, de koning van de Ripaurische Franken, door zijn eigen zoon vermoorden en die zoon daarna als moordenaar van zijn vader terechtstellen.
Bron: De Germanen, door: E. Jung.

Sigebert, een verwante van Clovis, had samen met Clovis de Allemannen bevochten en had daarbij een kniewond opgelopen, vandaar zijn bijnaam "de Kreupele". Clovis heeft zowel Sigebert als de zoon van Sigebert, Cloderic, laten vermoorden, omdat zij een bedreiging vormden voor zijn troon.
Bron: de Universele Wereldgeschiedenis.

Cloderic werd vermoord door handlangers van zijn bloedverwant - waarschijnlijk grootvader - Clovis I, koning der Salische Franken, nadat hij in opdracht van hem zijn eigen vader Siegebert had vermoord omdat Clovis jaloers was op het koningschap van Siegebert.
Mogelijk staat de bijnaam "paracide" ( = parasiet ) voor profiteur of klaploper.

Munderic van Vitrey, zoon van Cloderic "The Paricide" en N.N.
Beroep: Heer van Vitrey-en-Parthois.
Hij trouwde met Arthemia, geboren ca. 500, mogelijk een zus van Sacerdos, Gallo-Roman aartsbisschop van Lyons, 542-559.
Uit dit huwelijk:

Gondulfus, zoon van Munderic van Vitrey en Arthemia, van beroep Bisschop van Tongerlo (599).
Hij trouwde in 562 met Palatina, geboren ca. 525.
Uit dit huwelijk:

Bodegisel II, (Bodegeisel, Bodogisel) Hertog van Aquitinië; Ambassadeur van Byzantium, zoon van Gondulfus en Palatina.
Hij trouwde met Oda (Saint) van Savoy (ook bekend als Chrodoare van Amay, Chrodaire, Chrodare the SUEVE, Ode of Saxons).
Uit dit huwelijk:

Arnulf van Metz , zoon van Bodogisel II en Chrodoare van Amay, raadsman van koning Clotarius2.
Hij trouwde in ca. 596 met Doda (Oda) van Saksen (, zij overleed in Trier (klooster).

Uit dit huwelijk:

Ansegisel van Austrasië, zoon van Arnulf van Metz (tevens oom van Begga, de vrouw waarmee Ansegisel zal trouwen) en Doda (Oda) van Saksen.
Hij trouwde in ca. 639 met Begga (Beggule) van Landen (in België), dochter van Peppijn van Landen die zijn dochter uithuwelijkte aan Ansegisel.

Uit dit huwelijk:

Pippijn II "de Dikke""de Middelste" van Herstal , zoon van Ansegisel en Begga. Hij was hofmeier van beroep.

Hij trouwde met Plectrudis.
Uit dit huwelijk:

De hofmeiers (maiores domus), aanvankelijk het hoofd van de koninklijke hofhouding, werden vanaf het midden van de zevende eeuw, behalve de bewindvoerders, ook de vertegenwoordigers van de verlangens van de adel. Dit is een tendens die merkbaar was in alle deelrijken.

Karel Martel , (buitenechtelijke?) zoon van Pipijn II en Chalpada Alpaidis (Apaida), koning van het Frankische Rijk.
Hij trouwde met Rotrude van Austrasia, Frankrijk; geb. ca. 690; overl. ca. 724.

Uit dit huwelijk:

Pippijn III "de Korte" , zoon van Karel Martel en Rotrude N.N., Koning der Franken.

Gehuwd in 744 met Bertrade van Laon, alias Berthe, geb. ± 720, ovl. 12 jul 783, dochter van Caribert Hardrad en Gisèle N.N.

Uit dit huwelijk:

Pippijn erfde van zijn vader het hofmeierschap over Neustrië, Bourgondië en provence en beheerste samen met zijn broer karloman het Frankische Rijk.

Door onderwerping van opstanden de Alamannen, Beieren en Saksen wist Pippijn het centrale gezag in versterken. In 751 ondernam hij een staatsgreep door Childerik III in een klooster in plaatsen en zich tot koning der Franken in doen kiezen, gezalfd door Bonifatius en gesteund door paus Zacharias.

Paus Stefanus riep Pippijns hulp in tegen de langobarden in Italië, die in een tweetal veldtochten, resp. 754 en 756 werden verslagen. Pippijn legde de grondslagen van de kerkelijke staat. in de strijd tegen de arabieren (752-759) veroverde Pippijn Septimanië met Narbonne en onderwierp het opstandige Aquitainië in 766.

Bij zijn dood werd zijn rijk verdeeld onder zijn zonen Karel de Grote en Karloman.